DzienPoDniu

Dzisiejszy dzień z początku nie zapowiadał się rozrywkowo, wręcz przeciwnie, byłem przekonany, że cały dzień spędzę przed komputerem grając w gry co też się stało.

Wstałem dosyć późno, była chyba godzina 10.23, kiedy zostałem nikczemnie wywalony z łóżka przez rodziców miotających się w pośpiechu do pracy. Gdy już się ogarnąłem, to zacząłem doprowadzać dom do ładu, pomijając ten fakt, że wyglądał on jak pobojowisko. Zacząłem tak jak zawsze od kuchni. Posprzątawszy kuchnię zabierałem się za następne pomieszczenia. Gdy już skończyłem sprzątać udałem się do swojej świątyni w celu odnowienia sił na dalsze zmagania się z codziennością. Czyli włączyłem komputer w celu dokończenia pewnej gry, a mianowicie historii Alan`a Wake`a. Gra na prawdę trzyma  w napięciu, co sprawią, że chce się do niej powracać. Po skończonej rozgrywce w Alana postanowiłem sobie pograć w jeszcze kilka ciekawych gierek. Właśnie w ten oto sposób dzień zleciał mi jak szalony.

Gdy dobiła godzina 18.18 przyszło mi wynieść słoiki do piwnicy. No to spoko. Pakuję słoiki do koszyka i reklamówki. Podnosząc słoiki pękła mi reklamówka, co było dziwne bo była ona z grubego materiału i wzmacniana na krawędziach, może już nadszedł jej czas… Po zmianie reklamówki wyszedłem na schody, kierowałem się na dwór, a później do piwnicy… Ta piwnica mnie troszkę przeraża.

Dla czego ?

Już wyjaśniam.

W wieku ośmiu lub dziewięciu lat bardzo lubiłem szaleć na dworze, biegałem po różnych zakamarkach, skakałem po czym się tylko dało. Jedynym z bardziej uczęszczanym przeze mnie miejscem była piwnica. do tej pory pamiętam jak bawiłem się w niej z kuzynem w żołnierzy, małych polskich powstańców walczących ze szkopami.

Któregoś dnia miałem sen, koszmar. A najlepsze było to że z początku nie różnił się za bardzo od rzeczywistości. Bawiłem się jak zawsze na podwórku, skakałem, biegałem tu i tam, wreszcie nadszedł moment na zejście do „bazy”. Schodząc w głąb ciemnej piwnicy poczułem niepokój, wewnętrzny chłód, coś co sprawiło, że zamarłem bez ruchu. Pozostałem tak przez pewien czas próbując dojść do tego co się ze mną dzieje. Gdy zostałem jakoś magicznie „uwolniony” przez tę tajemniczą siłę. zebrałem się do ucieczki. Biegnąc przez dłużącą się piwnice, która się dłużyła coraz bardziej i bardziej, czułem jakby stała nade mną jakaś postać i patrząc z góry śmiała się ze mnie, z ośmioletniego dziecka, które jest wobec niej bezsilne. Wreszcie gdy udało mi się wybiec z piwnicy. Z uśmiechem na twarzy, będąc pewien swojego sukcesu. Stanąłem w wyjściu, schyliwszy się w celu zaczerpnięcia porządnej dawki sielskiego powietrza poczułem jak coś owija moje nogi. Zanim zdążyłem zareagować i się wyrwać, pętle owijające me nogi pchnęły mną o ziemię po czym zaciągnęły w głąb mroku, zamykając za sobą drzwi. Wraz z trzaśnięciem drzwi wybudziłem się ze snu, zalany zimnym potem.
Miałem ten sen jeszcze kilka razy, a prócz niego przez 3 lata, żadnego innego. Nie wiem co mogło być przyczyną, tego że nie miałem snów. Czy to przez szok czy przez coś innego… Nie wiem i jakoś nie szukałem wyjaśnienia. To będzie taka moja zagadka z Archiwum „X”